Este Orgullo volvemos a salir a la calle porque seguimos siendo visibles, importantes y necesarias. Salimos porque nuestra visibilidad no es una concesión: es un derecho conquistado. Salimos porque nuestras vidas, cuerpos, identidades, deseos, nuestras formas de estar en el mundo y nuestras familias importan.
Y lo decimos frente a quienes quieren devolvernos al silencio, al miedo, a la vergüenza o a la soledad. Lo decimos por quienes abrieron camino cuando ser visible podía costar el trabajo, la familia, la libertad o la vida. Por quienes hoy siguen sin poder serlo en su casa, centro de estudios, pueblo, centro de trabajo, residencia, consulta médica o administración.
El Orgullo nació como respuesta a la violencia, la persecución, la humillación y al abandono institucional. El Orgullo es protesta, memoria, lucha y resistencia. No queremos un Orgullo vaciado de contenido político o reducido a una celebración sin conflicto, queremos un Orgullo feminista, transincluyente, anticapitalista, antirracista, antifascista, intergeneracional, rural, popular y de clase. Un Orgullo que no deje a nadie atrás.
Hoy denunciamos con claridad que los derechos LGTBIQA+ están siendo atacados. La extrema derecha ha convertido nuestras vidas en campo de batalla y la derecha está siendo libre de mostrar su verdadero pensamiento. Allí donde gobiernan PP y Vox, las políticas de igualdad son moneda de cambio, los derechos se cuestionan, las leyes se recortan, los recursos desaparecen y la educación afectivo-sexual se censura.
Denunciamos también las leyes que existen solo sobre el papel. La Ley estatal LGTBI y trans debe desplegarse plenamente en todos sus ámbitos: empleo, educación, sanidad, servicios sociales, deporte, cultura, memoria democrática, protección frente a la violencia y garantía de derechos para las personas trans migrantes. No basta con aprobar derechos: hay que hacerlos efectivos.
Exigimos protocolos reales contra el acoso LGTBIQA+ en los centros educativos y una educación pública que enseñe diversidad, igualdad y libertad.
Exigimos una sanidad pública y de calidad que atienda sin prejuicios, sin patologizar y sin violencia institucional a las personas trans, no binarias e intersexuales, y sin demoras insoportables.
Exigimos derechos laborales especialmente para las personas trans. La igualdad debe defenderse en los convenios, en la Inspección de Trabajo, en los centros de trabajo y en la organización sindical.
Exigimos el derecho efectivo a la vivienda para todas. Nadie debería tener que elegir entre ocultar quién es o quedarse sin techo. La precariedad habitacional golpea especialmente a jóvenes, personas trans, migrantes, mayores y personas vulnerables, expulsadas de sus casas.
Exigimos prevención ante los discursos de odio, acompañamiento a las víctimas, formación especializada y recursos públicos suficientes. Cada insulto, amenaza o agresión LGTBIQA+fóbica forma parte de un clima político y social alimentado por discursos que deshumanizan. Los discursos de odio no son simples opiniones inocuas: generan violencia.
Exigimos políticas específicas para quienes sufren varias discriminaciones a la vez: personas LGTBIQA+ migrantes, racializadas, con diversidad funcional, mayores, jóvenes, en situación de pobreza, del medio rural, en situación de prostitución, personas sin hogar o privadas de libertad.
Por todo esto, decimos que queremos una sociedad más Queer. Una sociedad Queer es una sociedad diversa, que no obliga a nadie a esconderse para ser aceptado, que rompe la norma cuando la norma excluye. Una sociedad en la que la diversidad no es una amenaza, sino una riqueza colectiva y en la que ninguna persona tiene que pedir perdón por su cuerpo, por su deseo, por su identidad, por su pluma, por su familia o por su forma de amar.
Una sociedad Queer es una sociedad con más derechos, no menos. Más democracia, no menos. Más libertad, no menos. Educación en diversidad frente a la censura; sanidad pública, frente a abandono; empleo digno, frente a precariedad; hogares seguros, frente a la especulación, desahucios y soledad. Es memoria frente al olvido, comunidad frente al odio, vida frente al miedo.
Una sociedad Queer también es una sociedad con memoria democrática. Reconoce a quienes fueron perseguidas por su orientación sexual, identidad o expresión de género y entiende que cada derecho conquistado lleva detrás nombres, cuerpos y vidas que no volverán a ser borradas.
Frente a quienes quieren retroceder, borrarnos o dividirnos, avanzamos. Nos hacemos visibles y nos organizamos.
No vamos a permitir que nos arrebaten lo conquistado ni pedimos permiso para existir. No vamos a dejar solas a las personas trans, a las infancias diversas o a las personas mayores LGTBIQA+ ni a quienes viven la violencia en silencio.
Este Orgullo 2026 gritamos por quienes estuvieron, por quienes están y por quienes vendrán. Por un país donde vivir sin miedo sea una realidad cotidiana, en sus pueblos, barrios, ciudades y centros de trabajo, donde la diversidad sea reconocida, protegida y celebrada.
Por unas instituciones que no miren hacia otro lado y unos servicios públicos que garanticen vidas dignas. En definitiva, por un país que no negocie nuestros derechos.
Porque somos visibles, somos importantes.
Por una sociedad Queer, con más derechos.
Por un Orgullo de lucha, de clase y de resistencia.
Aquest Orgull tornem a sortir al carrer perquè continuem sent visibles, importants i necessàries. Sortim perquè la nostra visibilitat no és una concessió: és un dret conquerit. Sortim perquè les nostres vides, cossos, identitats, desitjos, les nostres formes d’estar al món i les nostres famílies importen.
I ho diem davant d’aquells que volen retornar-nos al silenci, a la por, a la vergonya o a la solitud. Ho diem per les persones que van obrir camí quan ser visible podia costar la feina, la família, la llibertat o la vida. Per aquelles que avui continuen sense poder ser-ho a casa seva, al centre d’estudis, al poble, al lloc de treball, a la residència, a la consulta mèdica o davant de l’administració.
L’Orgull va néixer com a resposta a la violència, la persecució, la humiliació i l’abandonament institucional. L’Orgull és protesta, memòria, lluita i resistència. No volem un Orgull buit de contingut polític o reduït a una celebració sense conflicte; volem un Orgull feminista, transincloent, anticapitalista, antiracista, antifeixista, intergeneracional, rural, popular i de classe. Un Orgull que no deixi ningú enrere.
Avui denunciem amb claredat que els drets LGTBIQA+ son atacats. L’extrema dreta ha convertit les nostres vides en un camp de batalla i la dreta se sent lliure de mostrar el seu veritable pensament. Allà on governen PP i Vox, les polítiques d’igualtat són moneda de canvi, els drets es qüestionen, les lleis es retallen, els recursos desapareixen i l’educació afectivosexual és censurada.
Denunciem també les lleis que existeixen només sobre el paper. La Llei estatal LGTBI i trans ha de desplegar-se plenament en tots els seus àmbits: ocupació, educació, sanitat, serveis socials, esport, cultura, memòria democràtica, protecció davant la violència i garantia de drets per a les persones trans migrants. No n’hi ha prou amb aprovar drets: cal fer-los efectius.
Exigim protocols reals contra l’assetjament LGTBIQA+ als centres educatius i una educació pública que ensenyi diversitat, igualtat i llibertat.
Exigim una sanitat pública i de qualitat que atengui sense prejudicis, sense patologitzar i sense violència institucional les persones trans, no binàries i intersexuals, i sense demores insuportables.
Exigim drets laborals, especialment per a les persones trans. La igualtat s’ha de defensar als convenis, a la Inspecció de Treball, als centres de treball i en l’organització sindical.
Exigim el dret efectiu a l’habitatge per a tothom. Ningú no hauria d’haver d’escollir entre amagar qui és o quedar-se sense sostre. La precarietat habitacional colpeja especialment joves, persones trans, migrants, gent gran i persones vulnerables expulsades de les seves llars.
Exigim prevenció davant els discursos d’odi, acompanyament a les víctimes, formació especialitzada i recursos públics suficients. Cada insult, amenaça o agressió LGTBIQA+fòbica forma part d’un clima polític i social alimentat per discursos que deshumanitzen. Els discursos d’odi no són simples opinions innòcues: generen violència.
Exigim polítiques específiques per a aquelles persones que pateixen diverses discriminacions alhora: persones LGTBIQA+ migrants, racialitzades, amb diversitat funcional, grans, joves, en situació de pobresa, del medi rural, en situació de prostitució, sense llar o privades de llibertat.
Per tot això, diem que volem una societat més Queer. Una societat Queer és una societat diversa, que no obliga ningú a amagar-se per ser acceptat, que trenca la norma quan la norma exclou. Una societat en què la diversitat no és una amenaça, sinó una riquesa col·lectiva, i en què cap persona ha de demanar perdó pel seu cos, pel seu desig, per la seva identitat, per la seva expressió de gènere, per la seva família o per la seva manera d’estimar.
Una societat Queer és una societat amb més drets, no menys. Més democràcia, no menys. Més llibertat, no menys. Educació en la diversitat davant la censura; sanitat pública davant l’abandonament; ocupació digna davant la precarietat; llars segures davant l’especulació, els desnonaments i la solitud. És memòria davant l’oblit, comunitat davant l’odi, vida davant la por.
Una societat Queer també és una societat amb memòria democràtica. Reconeix aquelles persones que van ser perseguides per la seva orientació sexual, identitat o expressió de gènere i entén que darrere de cada dret conquerit hi ha noms, cossos i vides que no tornaran a ser esborrades.
Davant d’aquells que volen retrocedir, esborrar-nos o dividir-nos, avancem. Ens fem visibles i ens organitzem.
No permetrem que ens arrabassin el que s’ha conquerit ni demanem permís per existir. No deixarem soles les persones trans, les infàncies diverses, les persones grans LGTBIQA+ ni aquelles que viuen la violència en silenci.
Aquest Orgull 2026 cridem per les que hi van ser, per les que hi són i per les que vindran. Per un país on viure sense por sigui una realitat quotidiana, als seus pobles, barris, ciutats i centres de treball; on la diversitat sigui reconeguda, protegida i celebrada.
Per unes institucions que no mirin cap a una altra banda i uns serveis públics que garanteixin vides dignes. En definitiva, per un país que no negociï els nostres drets.
Perquè som visibles, som importants.
Per una societat Queer, amb més drets.
Per un Orgull de lluita, de classe i de resistència.
Neste Orgullo volvemos saír á rúa porque seguimos sendo visibles, importantes e necesarias. Saímos porque a nosa visibilidade non é unha concesión: é un dereito conquistado. Saímos porque as nosas vidas, corpos, identidades, desexos, as nosas formas de estar no mundo e as nosas familias importan.
E dicímolo fronte a quen quere devolvernos ao silencio, ao medo, á vergoña ou á soidade. Dicímolo por quen abriu camiño cando ser visible podía custar o traballo, a familia, a liberdade ou a vida. Por quen hoxe segue sen poder selo na súa casa, centro de estudos, vila, centro de traballo, residencia, consulta médica ou administración.
O Orgullo naceu como resposta á violencia, á persecución, á humillación e ao abandono institucional. O Orgullo é protesta, memoria, loita e resistencia. Non queremos un Orgullo baleirado de contido político nin reducido a unha celebración sen conflito; queremos un Orgullo feminista, transincluínte, anticapitalista, antirracista, antifascista, interxeracional, rural, popular e de clase. Un Orgullo que non deixe a ninguén atrás.
Hoxe denunciamos con claridade que os dereitos LGTBIQA+ están a ser atacados. A extrema dereita converteu as nosas vidas nun campo de batalla e a dereita está a sentirse libre para amosar o seu verdadeiro pensamento. Alí onde gobernan PP e Vox, as políticas de igualdade son moeda de cambio, os dereitos póñense en cuestión, as leis recórtanse, os recursos desaparecen e a educación afectivo-sexual é censurada.
Denunciamos tamén as leis que existen só sobre o papel. A Lei estatal LGTBI e trans debe despregarse plenamente en todos os seus ámbitos: emprego, educación, sanidade, servizos sociais, deporte, cultura, memoria democrática, protección fronte á violencia e garantía de dereitos para as persoas trans migrantes. Non abonda con aprobar dereitos: hai que facelos efectivos.
Esiximos protocolos reais contra o acoso LGTBIQA+ nos centros educativos e unha educación pública que ensine diversidade, igualdade e liberdade.
Esiximos unha sanidade pública e de calidade que atenda sen prexuízos, sen patoloxizar e sen violencia institucional as persoas trans, non binarias e intersexuais, e sen demoras insoportables.
Esiximos dereitos laborais, especialmente para as persoas trans. A igualdade debe defenderse nos convenios, na Inspección de Traballo, nos centros de traballo e na organización sindical.
Esiximos o dereito efectivo á vivenda para todas. Ninguén debería ter que escoller entre ocultar quen é ou quedar sen teito. A precariedade habitacional golpea especialmente a mocidade, as persoas trans, migrantes, maiores e vulnerables, expulsadas das súas casas.
Esiximos prevención fronte aos discursos de odio, acompañamento ás vítimas, formación especializada e recursos públicos suficientes. Cada insulto, ameaza ou agresión LGTBIQA+fóbica forma parte dun clima político e social alimentado por discursos que deshumanizan. Os discursos de odio non son simples opinións inocuas: xeran violencia.
Esiximos políticas específicas para quen sofre varias discriminacións ao mesmo tempo: persoas LGTBIQA+ migrantes, racializadas, con diversidade funcional, maiores, mozas, en situación de pobreza, do medio rural, en situación de prostitución, persoas sen fogar ou privadas de liberdade.
Por todo isto, dicimos que queremos unha sociedade máis Queer. Unha sociedade Queer é unha sociedade diversa, que non obriga a ninguén a agocharse para ser aceptada, que rompe a norma cando a norma exclúe. Unha sociedade na que a diversidade non é unha ameaza, senón unha riqueza colectiva e na que ningunha persoa ten que pedir perdón polo seu corpo, polo seu desexo, pola súa identidade, pola súa pluma, pola súa familia ou pola súa forma de amar.
Unha sociedade Queer é unha sociedade con máis dereitos, non con menos. Máis democracia, non menos. Máis liberdade, non menos. Educación na diversidade fronte á censura; sanidade pública fronte ao abandono; emprego digno fronte á precariedade; fogares seguros fronte á especulación, aos desafiuzamentos e á soidade. É memoria fronte ao esquecemento, comunidade fronte ao odio, vida fronte ao medo.
Unha sociedade Queer tamén é unha sociedade con memoria democrática. Recoñece a quen foi perseguida pola súa orientación sexual, identidade ou expresión de xénero e entende que detrás de cada dereito conquistado hai nomes, corpos e vidas que non volverán ser borradas.
Fronte a quen quere retroceder, borrarnos ou dividirnos, avanzamos. Facémonos visibles e organizámonos.
Non imos permitir que nos arrebaten o conquistado nin pedimos permiso para existir. Non imos deixar soas as persoas trans, as infancias diversas ou as persoas maiores LGTBIQA+, nin tampouco quen vive a violencia en silencio.
Neste Orgullo 2026 berramos por quen estivo, por quen está e por quen virá. Por un país onde vivir sen medo sexa unha realidade cotiá, nas súas vilas, barrios, cidades e centros de traballo, onde a diversidade sexa recoñecida, protexida e celebrada.
Por unhas institucións que non miren para outro lado e uns servizos públicos que garantan vidas dignas. En definitiva, por un país que non negocie os nosos dereitos.
Porque somos visibles, somos importantes.
Por unha sociedade Queer, con máis dereitos.
Por un Orgullo de loita, de clase e de resistencia.



